home voordeur

LOVarte expo 2017 expoteksten tentoonstelling Marc De Fleyt (Pef)


home








 

 

 

De eerste pogingen tot kunstresultaten situeren zich in  de prille tienerjaren. Toen schreef ik vooral. Het werk omvatte vooral poëzie en korte krachtige uitspraken of aforismen. Ik tekende af en toe wel eens wat. Heel sporadisch probeerde ik het cartoon uit. Maar het was de combinatie van poëzie met foto’s uit de pers en magazines dat de weg effende naar het creatief beoefenen van de fotografie. Een discipline die ik de komende decennia passioneel zou beoefenen. Ik concentreerde me op poëtisch ogende straatfotografie. Mijn onderwerp omvatte het dagelijks leven. Niettemin ging een grote belangstelling uit naar het zoeken van een balans tussen onderwerp en achtergrond. Alhoewel zoals vaak vaker bezig met het maken dan het bekend maken van mijn werk, kan een selectie voor de Internationale Zomer van de Fotografie als een hoogtepunt beschouwd worden. Ik hield me ook bezig met Fotowerken. In deze werken telkens bestaande uit meerdere beelden ging het om ritmiek en geometrie eerder dan inhoud. De verwikkelingen met het sprokkelen van modellen en het creatief inkleuren van zwart-wit portretten bracht met tot de beeldende kunsten.  Na het met vrucht beëindigen van cursussen fotografie, zal ik de komende jaren tekenles en lessen modetekenen volgen. Ik werk als stalendrukker in de textielsector en wordt er dagelijks met grafiek en kleur geconfronteerd. Kern krijgt zijn eerste vorm geïnspireerd op deelbeelden op de zeven. Het is tot op vandaag een schilderstijl waarbinnen ik zeer actief ben. Ook het “slordige” “Duc” cartoon werd hier geboren. Met de aanschaf van een pc komt poëzie en aforisme in een stroomversnelling. Ik kan op een eenvoudige manier bundels opstellen en afdrukken en ook en vooral al typend gedichten verzinnen. Werk wordt in België en Nederland gepubliceerd en met het vertrek naar Londen halverwege de negentiger jaren ook in Engeland.

Afkomstig uit een muzikale familie schafte ik me een muziekcompositie-programma aan en begon te  componeren. Ik begon nu ook boekjes te maken die reproducties van mijn tekeningen, lijntekeningen en cartoons verzamelden. Lijntekeningen waren het gevolg van de stillering van notitie en van een tekenstijl ontwikkeld tijdens de cursus modetekenen.

Ik acteerde in een lokaal toneelstuk en besloot zelf een stuk rond poëzie te schrijven. Mijn poëzie werd gepubliceerd op bussen van het Londense openbaar vervoer. Ik startte een toneelgroep op en werkte met sommige leden verder aan de productie, die enkele malen opgevoerd werd. Ik probeerde een band op te richten en werkte voor een textieldrukkerij nauw verbonden aan de popindustrie.

 Ik begon een alternatief ontworpen poëziemagazine dat 10 jaar later het werk van meer dan 250 dichters getoond zal hebben. Mijn eigen werk wordt veelvuldig gepubliceerd in G.B. de Vereinigde Staten en Australië. Mijn website wordt aanbevolen. Ik schrijf massa’s liedjesteksten. Via een omweg via enkele maanden Parijs en dan terug een jaar G.B. kom ik terug in België terecht.  Ik vertaal mijn cartoons en aforismen. In 2007 begin ik aan het onderbrengen van mijn werk in boekjes die een bepaald project beslaan. Tien jaar later praten we over project 100. Het resultaat van bijna dagelijks toegewijde kunstcreativiteiten.

Enkele aforismen worden gepubliceerd. Fotografie doet opnieuw de intrede met sociale reportage, landschapsfotografie en werffotografie. Enkele tentoonstellingen volgen.  Reportage fotografie verdwijnt en experimenteler werk  treedt in. Ook het muzikale werk word verzameld, de voornamelijk experimentele en instrumentale arrangementen vallen nog onder Silly Cone Brain. Later wordt dit project omgedoopt tot Dentl Care( 2011). Maar ik begin me te concentreren op songmateriaal verzameld op Music and Words (2014). Er worden ook poëzie CD’s uitgebracht. Dit alles op een verzorgde maar kleinschalige basis.

Kern komt meer en meer opzetten. Vanaf 2016 begin ik ook op dit vlak te experimenteren. Met Lovarte, probeer ik opnieuw lijntekeningen te maken. Ik experimenteer op een nieuwe manier met Verwachtende Kern en doe verder met opdruk op papier in combinatie met vers.

Als een rode draad doorheen alle projecten loopt computergrafiek en het zelfportret voornamelijk werken gebruikt ter illustratie van mijn websites. Momenteel werk ik onder andere aan een boek rond familiespelletjes. Na Lovarte droom ik van een tentoonstelling Kern en cartoons. En van opnieuw op ongedwongen eigenwijze muziek te kunnen schrijven.

 

 

 

 

 

 

Het “drukwerk” van Gouden ploeg

 

Om dit drukwerk te verwezenlijken werden mini-zooltjes gemaakt van een bepaald soort golfkarton.

Deze werden dan in verf gedompeld en afgedrukt op het reeds via ander druktechnieken beschilderde papier.

We zien dus een zoolafdruk. We zijn vertrouwder met dit beeld van een zoolafdruk. Het is dit beeld dat we zien als iemand met “vuile” laarzen binnenkomt. Met een spade erbij is het de bedoeling dat we denken aan een buitenbeeld, een tuinbeeld.

Nochtans krijg je daar letterlijk een indruk (in de modder of aarde) en niet een opdruk!

 

 

 

 

KAMER MET VOORONTWERPEN:

VAN KIL WIT NAAR NUANCEERBAR GRIJS

In tegenstelling tot de werken op doek gaat het bij deze voorontwerpen eerder om misleiding. De uitdaging lag bij voorontwerpen hierin valstrikken door opbouw van het beeld in te plannen. Kort samengevat als je links op een blad een zoutvat tekent en rechts dezelfde ruimte vrijlaat. Is men in de geest deze ruimte op te vullen met een pepervat. Echter als het dat toch om een setje gaat, kon het pepervaatje evengoed links buiten het beeld vallen. We zijn niet geneigd op met deze mogelijkheid in eerste instantie rekening te houden. We gaan ervan uit dat het belangrijkste van een beeld binnen het beeld zelf valt.

Toch is bij deze voorontwerpen een tendens merkbaar. Het persoonlijk invullen van de lege ruimtes werd stilaan belangrijker dan het creëren van een “dwaalspoor”. Toch voelde ik dat er nog gesleuteld moest worden. Het wit werd me als te leeg en vooral zowel letterlijk als figuurlijk te kil ervaren. Het gebruiken van zwart vond ik niet de juiste oplossing.

De oplossing kwam er met de creatie van de grijze band in een soort middengrijs. Ik verkoos de band in het midden te plaatsen. De toeschouwer kon dan naar believen de resterende vlakken bovenaan en onderaan invullen. Het deed me inzien ik dat niet het pure wit maar het middengrijs of toch het grijs de uitkomst bood. Hiermee werd ook een oude droom vervuld. Ik kon nu iets creatiefs doen met middengrijs. Toen ik tijdens de cursussen fotografie voor het eerst een 17% grijskaart trof, vond ik een soort magie ervan uitgaand. Grijs dat niet donker- noch lichtgrijs is. Er perfect tussenin en dan nog 17 percent, niet 50 of zo. Helaas in de fotografie kan men met middengrijs weinig. Hoe meer ervan in de foto des te krachtarmer het beeld lijkt te worden. In de eigenlijke werken op doek werden dan grijstinten gebruikt om de naar believen in te vullen vlakken te duiden.

 

 

 

 

VERWACHTENDE KERN

EXPECTATIVE CORE

We verwachten alles. Maar we staan daar niet bij stil. We verwachten zonder gevoel, want dan hopen wij of vrezen wij. Het is een praktisch gebeuren.

We expect a million things a day. Just that we don’t realize. We expect without any kind of feeling, as then we’d be hoping for of fearing. It is a practicable thing.

We verwachten dat de straatlichten in de ochtend nog aan zijn, dat de volgende bocht naar links is omdat dat voordien ook het geval was. Dat het huis om de hoek er nog staat. Dat op dit uur van de dag de buur nog niet thuis is.

We presume that the streetlights still will be on this time of the day. That the next bend bears to the left as it “always” did. That the house around the corner will be there. That at this time of the day the neighbour is not home yet.

Dat de collega geen rok zal dragen omdat je dat haar nog nooit hebt zien dragen.

That the female colleague won’t be wearing a skirt, as you’ve never spotted her in a skirt before.

Dat het nu kouder gaat worden omdat het winter wordt.

That it will get colder now as winter is coming.

Beslist verwachtte je niet van jezelf dat je zo veel en vaak verwacht.

Definitely you would not expect you were expecting that often and that much at all!

Daarom is deze richting binnen mijn Kernkunst Verwachtende Kern geheten. Ik wil de kijker confronteren met zijn/haar verwachtingspatroon. Een deel van de werken werd niet ingevuld. Dit biedt aan de toeschouwer de kans om de grijze velden, naar eigen believen en maatstaven in te vullen.

Therefor this movement of my Core art is called Expectative Core. I wish to confront the spectator with his/her manner of expectance and presumption. Parts of each work are incomplete, instead grey areas are posed. This gives the viewer the opportunity to fill those in accordingly.

Het meest verwachte zal allicht het eerst in de geest tevoorschijn komen. Dan volgt misschien een afweging van ander mogelijkheden eerst toch over het hoofd gezien. M.a.w. wat wij verwachten als het eerste niet gebeurt. De volgende stap kan de overweging zijn van tal van mogelijkheden waaraan je eerst totaal niet dacht.

The most likely expected with first come to mind. Thereafter the next appropriate. In other words the possibility taken amost for granted if the first one isn’t true!? The next step might be the discovery of many more possibilites not taken in account firstly…

Is de buur dat toch thuis dan heeft hij hoogstwaarschijnlijk één dagje vrij, of is hij terug geveld door die ziekte…

If the neighbour did happen to be at home though. Then he will have taken a day off, or in the worse case, it will be that leg again!

Geniet van de schilderijen en wees uzelf. Let op voor de addertjes onder het gras! Volg de tentoonstelling. Je verwacht dat de doorstroming in éénrichtingsverkeer is, dat je via een deur naar buiten zal gaan en niet via een venster. Wellicht verwacht je daar buiten te komen waar je anderen zag buiten komen.

Anyhow, enjoy the paintings and be yourself once again.  Mind the snakes in the grass! You don’t expect a counterflow, you’re in a one way system as nobody crossed your way thusfar. You expect to be leaving through a doorway and not through a window hole. You expect to be leaving the same way as the others were doing…

Veel geluk. Als u hier buitenkomt zal u meer stil gaan staan bij uw verwachtingen en de intensiteit van uw persoonlijk verwachtgedrag. Dat is zeker.

When you leave the premises you will pay more attention to your pattern of expectation and the intensivity of your personal expecting behaviour, that’s for sure!!!

 

 

 

 

DAGBOEK PAGINA FEB 2017

 

Muziek klinkt terug als muziek. We zijn februari 2017, een Lovarte-jaar !? Jaar van de Kale en de “kalende man”. Ik dus, barend in zorgen.

Wekenlang zat ik op planeet Lovarte. In mijn capsule me afvragend of deze ergens heen gaat. Me afvragend of het wel een capsule is, dan eerder een verroest vaartuig het zinken nabij…

Zit ik in zak en as of is het net deze spanning die nodig is om kunt te baren. Aan openbaren zijn we nog niet toe. Het is duidelijk weer eens een proces.

Nu weet ik wel degelijk dat het ergens toe leidt. Het opzet lijkt geslaagd nochtans, de locaties goed gebruikt. Maar moest ik noodzakelijkerwijs verschillende stijlen en reeksen in mijn expo opnemen? Het kon toch ook sober met enkel de gedichten met grafische bijsluiter? Stillevens worden het dus duidelijk niet. Te voorspelbaar te onpersoonlijk voor mezelf. Het duurt te lang voor een werk af is. Massa’s ideeën staan te wachten in de rij.  Het werkt dus alles behalve meditatief? Ik voel me niet anders dan anderen. Ik ga niet mijn eigen weg maar val in een hokje. Een excentriekere onderwerpskeuze of aanpak zal niets verhelpen.

De reeks lijntekeningen had ik even opzij gezet. Na een paar nieuwe brillen zal dat vooruit gaan. Want het was niet hupperdepup achter de tekentafel en tussen door eventjes lijntekeningen produceren. Zoals in alle hoogmoed eerst ingeschat!

Uit ervaring weet ik dat winterse tekeningen het niet doen van het moment af dat het einde in van de winter in zicht is. Daarom besloot ik deze reeks met onder andere knotwilgen en fauna op te schorten tot later !? Als de zon dus warmer is. Ik zal niemand in mei met de winter weten te boeien!!!

Omdat één typisch beeld uit één van reeksen nooit representatief kan zijn, besluit ik als visitekaartje voor mijn Lovarte bijdrage een beeld te kiezen dat in geen enkele reeks past, maar toch mezelf is. Het werd een beeld bestaande uit een repro van een echt (onafgewerkt) schilderij en een computer (Kern) versie ervan, beiden digitaal aan mekaar “geplakt. Als bijkomstig aspect: het verwachten. De toeschouwer verwacht een werk te zien, echter, het is er niet. Zo dat is dan weer geregeld. Ook het werk dat bij de bakker Luvand gaat staan werd gekozen.

Ik concentreerde me de afgelopen dagen ook op de “Verwachtende Kern” een experimentele kant van Kern à la eind 2016 begin 2017. Want verwachtende Kern is qua aanpak en invalshoek heel anders dan de experimentele Kern van zomer 2016. Toch zijn deze eerste kleine schilderijtjes niet gemaakt in de Kern traditie. Het zijn proefwerken op papier gemaakt met mijn reisaquareldoosje om na te gaan of het experiment werkt. Nadien wellicht zal ik enkele transponeren naar Kernkunst. En sommige op doek schilderen. Zover zijn we dus al. Toch moet er nog wat aan gesleuteld worden. Het geheel is te veel koel, gebroken wit lijkt me ook niets, zwart is te raadselachtig en te dramatisch.  Gebruik van kleur is sturend en ongepast.

De doeken staan er al, nog enkele bijkopen afhankelijk van het ontwerp. We wonen er nog maar pas en geregeld komen extra werkjes aan het huis de inspiratie, meditatie en werkvreugde verstoren. Ook de galerij moet nog geschilderd worden en lampen opgehangen. Ophangsystemen moeten gekozen worden. De logische volgorde van ophangen zal allicht niet lang standhouden. Te belerend, onverrassend, dus saai tot eenzijdig. Nog werk aan de winkel dus op alle vlakken. Ik hanteer enig tempo, want overhaasten schaadt.

 

 

 

 

HET SORTEREN VAN VLUGGE AANTEKENINGEN

Het (tegelijkertijd) werken aan een tal van disciplines tegelijkertijd vergt enige organisatie. In mijn hoofd lijkt alles wellicht op wieltjes te lopen vooraleer de inspiratie en het idee komt boven borrelen. Meestal is dit verre van vaag. Aldaar dit besluit. Toch zijn de creatieve impulsen onvoorspelbaar. Op de top van de Mount Everest zou ik allicht een idee krijgen voor een cartoon over diepzee duiken. Deze impulsen zijn constant. Maar ook van allerhande aard.

Het kon best lastig zijn omdat ook niet altijd inspiratie wil, je soms eens rust wil. Dat viel vaak tegen. Ik wil de geen workaholic worden. Daarom moest ik oefenen de knop eens uit te zetten. En dat lukt uiteindelijk. Ik zie het el als ongezond een idee te blijven onthouden. Er is ergens iets uur aan het oer idee dat verloren gaat als je het angstvallig blijft onthouden. Toch hangt er altijd een spanning in de lucht. Het gebeurt dat ik plots een idee volledig kwijt geraak.

Het is al eens zo dat een rij ideeën voor cartoons tevoorschijn rollen en soms komt van het een het ander. Ook tijdens het tekenen van cartoon bijvoorbeeld, kunnen er nieuwe ontstaan. Dan plots weer lijkt een idee meer te verwezenlijken als een expressieve aquarel en wordt die via notities daarheen gezeild.   Dus vaak ontspruit enige creativiteit van zelf en op onvoorspelbare momenten.

Dat ik nooit zou hersenstormen is ook weer overdreven. Voor Kernwerk is dat al eens het geval. Ik stel me al dan een probleem en probeer dat dan visueel op te lossen door het door de trechter van de Kerntraditie te proberen duwen, in het keurslijf van kern te drukken kan je stellen. Ook dat werkt wel, zeker. Maar in tegenstelling tot al dat structureel zeg maar, zijn mijn notitieblaadjes zijn eerder chaotisch, mijn handschrift vaak door mezelf niet leesbaar. Mijn ideeën gaan vlugger dan dat ik kan neerslaan. Het is een gevecht op dood en leven.

Ik kan niet per discipline een andere blad nemen. Het stokt de vloeiendheid van de inspiratie, ik vergeet stukken of geraak angstig dat ik het idee onderweg verlies. Alsof alles zo belangrijk is. Alles wordt dan ook met notities besmet. Een achterflap van een magazine, een parkingbonnetje, een rekeningetje van de winkel, een strookje papier, een boek met landkaarten, mijn hand, je verzint maar wat. Tot in het absurde. Ik maakte ooit nog een plakje op mijn fiets zodat ik als ik een idee heb kon stoppen en het daarop noteren

Ik probeerde voor elke discipline een ander kleur en pennen met een achttal kleuren, symbooltjes aan het begin van de tekst, maar dat liep allemaal niet. Daarom ontwikkelde ik het volgende systeem.

Elke discipline kreeg een letter toegewezen. Maak ik een nota of aantekening dat plaats ik ergens nabij deze letter. Ik omcirkel de letter. Zo een beetje als het copyrightteken. A, voor aforismen, B voor “buts” (bodycoating), C voor cartoons en “captions”, D voor dialect, E voor experimenteel, F voor fotografie, G voor gags en grapjes, L voor lyrics en liedjesteksten, M voor mailbase, P voor poëzie en poetry, R voor ruimtelijk werk (meubels,…), 84 voor zelfportret, promotie en dergelijke, W voor Web(meat), X voor suggestief, T voor theater, Z voor iets waar ik vanaf wil, www voor iets te maken met het internet

Ik had ook ooit miniboekjes met aantekeningen die ik in mijn broekzak stak maar deze liet ik de laatste jaren achterweg. Ik heb ook woordbestandjes met vlugge ideeën maar ook dit systeem is reeds lang aan de verliezenderhand.

Nota’s belanden dan in een bakje en later in een groter bak gesorteerd zo goed als mogelijk per discipline of onderwerp.

Elk project draagt een naam en een nummer of een voorlopig nummer. Het project familiespelletjes draagt het nummer 99 bijvoorbeeld. Een velletje met ideeën bevat dan notities met een omcirkelde 99 erlangs en deze worden los gescheurd van de andere, die dan indien tijdsgebrek eerst gesorteerd worden, in twee hoofdgroepen, grafisch en woord.